Πηγή: Διεύθυνση Ενημέρωσης / Υπουργείο Εθνικής Άμυνας / Ευάγγελος Καραΐσκος

Το «εργαστήριο» της Ουκρανίας

Στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη του anti-drone Τείχους αναμένεται να συμβάλλει και η Ουκρανία, με την οποία η ΕΕ σχημάτισε «συμμαχία για τα drones» με ένα πρόγραμμα ύψους 6 δισ. ευρώ, που έχει ως στόχο αφενός τη στρατιωτική ενίσχυση της χώρας καθώς εισέρχεται στον πέμπτο χρόνο πολέμου με τη Ρωσία, αφετέρου τη μεταφορά της ουκρανικής τεχνογνωσίας προς την Ευρώπη. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η Ουκρανία κατάφερε να καθιερωθεί ως «drone υπερδύναμη», παράγοντας ετησίως, σύμφωνα με το Bloomberg, περίπου τέσσερα εκατομμύρια. Εκτιμάται πως τα ουκρανικά μη επανδρωμένα συστήματα ευθύνονται για πάνω από τα δύο τρίτα των απωλειών εξοπλισμού της Ρωσίας, ενώ πρόσφατα η ουκρανική Υπηρεσία Ασφαλείας (SBU) ανακοίνωσε πως το 2025 καταστράφηκαν από drones 15 ρωσικά στρατιωτικά αεροσκάφη σε αεροπορικές βάσεις, προκαλώντας απώλειες που υπερβαίνουν το 1 δισ. δολάρια. Από την πλευρά του, ο ρωσικός στρατός εκτιμάται -βάσει υπολογισμών του ουκρανικού United24– πως το 2025 εκτόξευσε κατά της Ουκρανίας περίπου 100.000 drones, 60.000 αεροπορικές βόμβες και 2.400 πυραύλους. Την ίδια ώρα, έκθεση της Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος της Λετονίας (SAB), υπολογίζει πως τα drones ευθύνονται για το 70%-80% των τραυματισμών και θανάτων, τόσο στις ουκρανικές όσο και στις ρωσικές δυνάμεις.

Για το Chris Kremidas-Courtney, αναλυτή του European Policy Center και του Κέντρου Πολιτικής Ασφάλειας της Γενεύης και στρατηγικό σύμβουλο ΕΕ-ΝΑΤΟ σε θέματα άμυνας και υβριδικών απειλών, τα μη επανδρωμένα συστήματα στην Ουκρανία έφεραν μία «επανάσταση» στην ακρίβεια στόχου που, όπως λέει, έχει εξισώσει το πεδίο μάχης: «Πρόκειται για τη μαζική ακρίβεια. Με ένα drone που κόστισε μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ, μπορεί να καταστραφεί ένα πολεμικό πλοίο που κόστισε εκατομμύρια ευρώ. Αντίθετα, δεν απαιτείται ένας πύραυλος κόστους ενός εκατομμυρίου ευρώ για την κατάρριψη ενός drone αξίας 30.000 ευρώ, η αποτροπή των drones μπορεί επίσης να κοστίσει πολύ φθηνότερα. Η ακρίβεια στόχου πλέον δεν είναι ακριβή, πράγμα που σημαίνει ότι μικρότερα κράτη μπορούν να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερα κράτη σε πολέμους. Έτσι η Ουκρανία είναι σε θέση να κρατά σε απόσταση τους Ρώσους ». Όπως επισημαίνει στο MIIR, στο πεδίο της μάχης με τη στρατηγική αυτή οι Ουκρανοί ανάγκασαν τους Ρώσους να ακολουθήσουν, ενώ στην πορεία αναγκάστηκαν και οι ίδιοι να αλλάξουν τον τρόπο που πολεμούν: «Κάθε μήνα οι Ρώσοι αναπτύσσουν αντίμετρα, τρόπους να αποτρέψουν τα ουκρανικά drones. Και έτσι κάθε 30 με 60 ημέρες οι Ουκρανοί επανασχεδιάζουν τα πάντα. Έτσι τώρα έχουμε έναν στρατό που βαδίζει και πολεμά, και ακριβώς πίσω του βρίσκεται μια ομάδα μηχανικών και εργαστήρια που κατασκευάζουν νέα όπλα, εκσυγχρονίζοντας τα πάντα κάθε 30-60 ημέρες. Πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία και διαδικασία».

Τη διαδικασία αυτή παρακολουθούν στενά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που αναζητούν τρόπους αντιμετώπισης της ασυμμετρίας κόστους-άμυνας εν μέσω υψηλού πληθωρισμού και δημοσιονομικής πίεσης. Δεν είναι τυχαίο που στην τελευταία συνάντησή τους στην Αθήνα τον Νοέμβριο Κυριάκος Μητσοτάκης και Βολοντίμιρ Ζελένσκι συμφώνησαν, μεταξύ άλλων, στην εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας-Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας στην ανάπτυξη και χρήση θαλάσσιων drones και στη διεξαγωγή κοινών εκπαιδεύσεων. 

                            Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας στο Πεδίο Βολής και Ασκήσεων «Αετός» στον Έβρο κατά την άσκηση «Αίσιος Οιωνός», 14-11-2025.
– Πηγή: Διεύθυνση Ενημέρωσης / Υπουργείο Εθνικής Άμυνας / Ευάγγελος Καραΐσκος

Τα drones στο νέο ελληνικό αμυντικό δόγμα

Στην Ελλάδα, όπου το υπουργείο Εθνικής Άμυνας προχωρά με την «Ατζέντα 2030», η χρήση και η αντιμετώπιση drones έχουν αποκτήσει αυξημένη βαρύτητα. Στο πλαίσιο αυτό ανακοινώθηκε ήδη τον περασμένο Σεπτέμβριο πως θα λειτουργήσει στην Τρίπολη Σχολή Αυτονόμως Κινουμένων Οχημάτων (drones) και συστημάτων αντι-drones. Παράλληλα, οι περίπου 10.000 οπλίτες που πέρασαν στις 24 Φεβρουαρίου τις πύλες των κέντρων εκπαίδευσης νεοσυλλέκτων του στρατού, θα είναι οι πρώτοι που θα υπηρετήσουν βάσει ενός νέου μοντέλου, το οποίο στη διάρκειας δέκα εβδομάδων βασική εκπαίδευση συμπεριλαμβάνει εκπαίδευση στα συστήματα μη επανδρωμένων αεροσκαφών (ΣμηΕΑ), συνδυάζοντας θεωρητική και πρακτική κατάρτιση, μεθόδους ανίχνευσης-εντοπισμού-αντιμετώπισης drones και ασκήσεις σε εξομοιωτή. Στο τέλος κάποιοι θα επιλέγονται για επιπλέον εκπαίδευση και απόκτηση της δεξιότητας «χειριστή ΣμηΕΑ». 

Στα τέλη Ιανουαρίου το Γενικό Επιτελείο Στρατού προχώρησε για πρώτη φορά στη σύνταξη και έκδοση ειδικού Εγχειριδίου Εκστρατείας με τίτλο «Τακτική Χρησιμοποίηση Πολυκόπτερων και Τρόποι Αντιμετώπισης», αξιοποιώντας και την ανάλυση πρόσφατων επιχειρησιακών εμπειριών, ιδιαίτερα από τον πόλεμο στην Ουκρανία. «Το εγχειρίδιο λέει τις λεπτομέρειες χρήσης ή τις λεπτομέρειες αντιμετώπισης drones. Βασιζόμαστε στα συμπεράσματα που έχουν άλλοι στρατοί και ήδη αρχίζουμε να έχουμε και κάποια δικά μας συμπεράσματα, διότι έχουμε πετάξει και τα Heron, ειδικά για επιτήρηση. Τώρα οι Ένοπλες Δυνάμεις αρχίζουν και παίρνουν κάποια συστήματα, έστω και σε μικρούς αριθμούς, τα οποία βλέπουμε δοκιμαστικά», εξηγεί στο MIIR ο Αντιστράτηγος (εα) Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ) και Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ο κ. Δασκαλάκης, που διδάσκει και στη Σχολή Εθνικής Αμύνης και στην Ανωτάτη Διακλαδική Σχολή Πολέμου, τονίζει πως η χρήση drones ενισχύει σημαντικά τις αμυντικές ικανότητες της Ελλάδας στο σύνθετο πεδίο του Αιγαίου, ωστόσο, όπως και στην Ουκρανία, απαιτεί διαρκή εξέταση και αναπροσαρμογή των τακτικών, αλλά και της τεχνολογίας. «Και να μην εκπλαγούμε αν σε 3-4 χρόνια δεν έχουμε καν χειριστές. Άρα ποιος θα νικάει; Ο καλύτερος αλγόριθμος. Εκεί οδηγούμαστε και είναι μεγάλο πρόβλημα, διότι καμία χώρα δεν προλαβαίνει την τεχνολογία. Το 2020 είχαν τρομερή επιτυχία τα τουρκικά Μπαϊρακτάρ, σήμερα είναι εν μέρει ξεπερασμένα. Μεγάλες εταιρείες είναι πλέον διστακτικές να κάνουν μια τρομερή επένδυση και να αντιγράψουν ένα επιτυχημένο μοντέλο, γιατί μπορεί σε ένα χρόνο, όταν θα βγαίνει στην παραγωγή, να είναι ξεπερασμένο». 

O Αντιστράτηγος ε.α. Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)

Ο «Κένταυρος» και η αργή παραγωγή drones στην Ελλάδα

Η έρευνα, ανάπτυξη και παραγωγή drones απαιτεί χρόνο και χρήμα. Ανάμεσα στα πέντε εξοπλιστικά προγράμματα που συμπεριέλαβε η Ελλάδα στην πρόταση χρηματοδότησης από το SAFE, από όπου αρχικά αναμένεται να λάβει 788 εκατ. ευρώ -ενώ έχει καταθέσει αναθεωρημένη πρόταση ύψους 2,9 δισ. ευρώ- είναι και η ανάπτυξη μη επανδρωμένων οχημάτων από ελληνικές εταιρείες σε κοινοπραξίες με ευρωπαϊκούς ομίλους («Εφ.Συν.», 4/11/2025) και αντι-drones συστημάτων, όπως το «Κένταυρος» που παράγει η Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ). Πρόκειται για το μοναδικό «battle-proven» ελληνικό σύστημα, αφού δοκιμάστηκε επί του πεδίου στην Ερυθρά Θάλασσα, εντοπίζοντας και καταρρίπτοντας drones των Χούθι που εξαπέλυαν επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων. Για το «Κένταυρος» που προβλέπεται να τοποθετηθεί σταδιακά σε όλα τα πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, αναμένεται να δημιουργηθεί γραμμή παραγωγής, ενώ ενδιαφέρον για την απόκτησή του έχουν εκδηλώσει Κύπρος και Βουλγαρία. Πρόσφατα η ΕΑΒ ανακοίνωσε την ενοποίηση δυνατοτήτων του συστήματος με το Ισραηλινό αντιαεροπορικό σύστημα Barak MX της Israel Aerospace Industries, εντείνοντας τη σύσφιξη των αμυντικών σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ. Στην ατζέντα της ΕΑΒ βρίσκονται ακόμη το ραντάρ «Τηλέμαχος», το αντι-drone σύστημα «Υπερίων» και το drone «Αρχύτας II». Τον Δεκέμβριο ανακοινώθηκε επίσης από τον Νίκο Δένδια η δημιουργία μονάδας παραγωγής drones κατηγορίας FPV (First-Person View) στους Τοξότες Ξάνθης, που θα έχει τη δυνατότητα κατασκευής 1.000 drones τον μήνα. Ένα μήνα πριν, στο πλαίσιο της άσκησης «Αίσιος Οιωνός» που είχε ως επίκεντρο τη χρήση και αντιμετώπιση μη επανδρωμένων συστημάτων, 37 ελληνικές εταιρείες είχαν τη δυνατότητα να δοκιμάσουν τα προϊόντα τους σε επιχειρησιακό περιβάλλον. Τον Μάρτιο του 2025 έγινε γνωστό πως με τη χρηματοδότηση 12 εκατ. ευρώ μέσω του «ReArm», θα δρομολογηθεί η κατασκευή δύο τύπων πλωτών drones και ενός συστήματος διαχείρισης μάχης για κανονιοφόρους.

Παρά την έντονη κινητικότητα για τη μαζικότερη παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών που αναμένεται προσεχώς να τελεσφορήσει, η Ελλάδα ακόμη υστερεί στον συγκεκριμένο κλάδο. «Καθυστερήσαμε να ξεκινήσουμε, είναι αλήθεια», λέει ο Αντιστράτηγος εα Ιπποκράτης Δασκαλάκης, ενώ τονίζει πως εκτός από την απόκτηση drones δεν πρέπει κανείς να ξεχνά τη σημασία και το κόστος των ενημερώσεων των συστημάτων και των συχνών επανεκπαιδεύσεων που θα απαιτηθούν. «Άρα αυτά τα συστήματα εκτιμούμε πως για τα επόμενα χρόνια θα παίρνουν και μεγαλύτερο ποσοστό του αμυντικού προϋπολογισμού. Τώρα ακόμη είμαστε, ίσως, στο δύσκολο σημείο του να επιλέξουμε κατάλληλα συστήματα για να ξεκινήσουμε».

Το ελληνικό ενδιαφέρον για απόκτηση drones και αντι-drones συστημάτων έχουν αντιληφθεί, όπως ήταν αναμενόμενο, εκπρόσωποι ξένων εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον κλάδο. Στις σχετικές ανακοινώσεις για τα εξοπλιστικά του ΥΠΕΘΑ καταγράφονται συχνές -τρεις τουλάχιστον τον Ιανουάριο- παρουσιάσεις και επιδείξεις σχετικών προϊόντων στο ελληνικό επιτελείο. Στις ομιλίες του Chris Kremidas-Courtney σε εκπροσώπους της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και κυβερνήσεων τονίζεται πως η διεθνής αγορά μη επανδρωμένων συστημάτων είναι αρκετά ανταγωνιστική και κατακερματισμένη και οι υποψήφιοι επενδυτές πρέπει να εξετάζουν τις μακροπρόθεσμες προοπτικές των συστημάτων που επιλέγουν. «Η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση κινητοποιεί τις παραγγελίες αυτήν την περίοδο. Η πολιτική και η ισχύς ορισμένων εκ των μεγάλων εταιρειών μπορούν να πιέσουν προς την αγορά συστημάτων που ίσως δεν χρειάζονται. Γιατί; Διότι τα έχουν ήδη κατασκευάσει και θέλουν να τα πουλήσουν», εξηγεί, προσθέτοντας πως «η τεχνολογία και η επιστήμη πρέπει να υποδεικνύουν τις σωστές επιλογές, όχι η πολιτική».

Στο Μακροπρόθεσμο Πρόγραμμα Αμυντικών Εξοπλισμών του ΥΠΕΘΑ για τα επόμενα 12 συν 8 χρόνια προβλέπεται ένα μοντέλο επενδύσεων με σταθερή εθνική συμμετοχή τουλάχιστον 25% μεσοσταθμικά της ελληνικής βιομηχανίας στα εξοπλιστικά προγράμματα. «Ήδη το ΕΛΚΑΚ έχει προκηρύξει 18 καινοτόμα προγράμματα 88 εκατ. ευρώ, ενώ για το 2026 έχουν προβλεφθεί 75 εκατ. ευρώ», δήλωσε ο Νίκος Δένδιας κατά τη συζήτηση για την ψήφιση του προϋπολογισμού. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας εξάλλου  θύμισε στην πρόσφατη σύνοδο υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ πως η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες εντός του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. που δαπανά στην άμυνα ποσοστό μεγαλύτερο του 3% του ΑΕΠ της χώρας. «Αν κάνουμε συνολικά τον υπολογισμό και των κονδυλίων που συνδυάζονται με αυτό, οι αμυντικές δαπάνες προσεγγίζουν -αν δεν υπερβαίνουν- το 5%», είπε. 

Στο πεδίο της άσκησης «Αίσιος Οιωνός» όπου δοκιμάστηκαν μη επανδρωμένα συστήματα. Πηγή: Διεύθυνση Ενημέρωσης / Υπουργείο Εθνικής Άμυνας / Ευάγγελος Καραΐσκος

Μαζικές επενδύσεις σε drones στην Ευρώπη

Το κόστος της ευρωπαϊκής άμυνας αυξήθηκε κατά 62,8% από το 2020 ως το 2025. Από €198 δισεκατομμύρια το 2020, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκτιμά πως το κόστος στην ΕΕ άγγιξε τα €381 δισ. για το 2025, αυξημένο κατά 11% από την προηγούμενη χρονιά. Το 2024 η ευρωπαϊκή άμυνα κόστισε €343 δισ., με τη Γερμανία και τη Γαλλία να ευθύνονται για το 44% του συνόλου και την Ελλάδα στη 12η θέση με αμυντικές δαπάνες στα 6,5 δισ. ευρώ. Η αύξηση στις αμυντικές επενδύσεις των κρατών-μελών στην πενταετία φτάνει το 150%, ενώ το 2024 ο κύκλος εργασιών της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας ήταν €183,4 δισ., σημειώνοντας αύξηση 13,8% από το 2023. Κεντρικό ρόλο στην κινητοποίηση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας παίζει πλέον η ζήτηση για μη επανδρωμένα συστήματα. 

Η Γερμανία, που τον Ιανουάριο ανακοίνωσε έναν αμυντικό προϋπολογισμό ρεκόρ, ύψους €108 δισ., πρόκειται να παραγγείλει για πρώτη φορά χιλιάδες «καμικάζι» drones, με γερμανικές startups όπως η Stark Defence και η Helsing, να περιμένουν παραγγελίες ύψους €300 εκατομμυρίων. Περισσότερα από €400 εκατ. θα δαπανήσει και η Σουηδία σε μη επανδρωμένα στρατιωτικά συστήματα που θα παραδοθούν την επόμενη διετία και θα περιλαμβάνουν μεγάλου βεληνεκούς επιθετικά drones, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και αναγνωριστικά drones, καθώς και drones θαλάσσιας επιτήρησης και ναρκαλιείας. Η Πορτογαλία αναμένεται φέτος να παραλάβει το πρώτο ευρωπαϊκό πολεμικό πλοίο που έχει σχεδιαστεί ειδικά για επιχειρήσεις με drones, σε αέρα, επιφάνεια και βυθό, κόστους €132 εκατομμυρίων.

Στην Ιταλία, που αναμένεται να λάβει περίπου €15 δισ. από το SAFE, ακολουθείται ένα δόγμα ανάλογο με το ελληνικό, με «ευρεία υιοθέτηση των τεχνολογιών drone σε όλα τα τμήματα του Στρατού, επιχειρησιακή ενσωμάτωση που θα εκτείνεται μέχρι τα χαμηλότερα επίπεδα». Η χώρα έχει ήδη διαθέσει από τον προϋπολογισμό του 2025 €3,2 δισ. για την ανάπτυξη και προμήθεια μη επανδρωμένων συστημάτων, και τουλάχιστον €600 εκατ. για την αναβάθμιση των τηλεκατευθυνόμενων αεροσκαφών MQ-9A της Πολεμικής Αεροπορίας. Τον Ιούνιο η ιταλική Leonardo ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας κοινοπραξίας με την τουρκική Baykar Technologies για την ανάπτυξη τεχνολογιών για συστήματα τηλεχειρισμού, ενώ μπορεί να συμμετάσχουν και άλλες χώρες με εμπειρία στον τομέα, όπως η Ουκρανία και η Πολωνία (ειδικά για τα mini-drones).

Η Ισπανία επέλεξε τον δρόμο της εγχώριας εκβιομηχάνισης μέσω διεθνών συνεργασιών, όπως αυτής που ανακοινώθηκε τον Ιανουάριο μεταξύ της ιταλικής Indra και του ομίλου EDGE με έδρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η κοινοπραξία, με ένα χαρτοφυλάκιο παραγγελιών που εκτιμάται σε περίπου €2 δισ. ετησίως, θα εδρεύει στην Ισπανία, όπου θα κατασκευαστούν δύο εργοστάσια παραγωγής drones και σχετικού εξοπλισμού. Ο όμιλος EDGE προχώρησε πέρυσι στην εξαγορά του 30 % της ισραηλινής εταιρείας ThirdEye, που εξειδικεύεται σε drones. Αμυντική συνεργασία με ισραηλινές εταιρείες υπάρχει και στην Αυστρία που έχει ήδη παραλάβει τα πρώτα 315 συστήματα «backpack» της ισραηλινής Elbit Systems, εταιρεία με ενεργή συμμετοχή στη γενοκτονία της Γάζας. Ως το τέλος της χρονιάς θα λάβει ακόμη 15 συστήματα κοντινής εμβέλειας, ενώ στόχος είναι να τεθούν σε λειτουργία χίλια συστήματα drone έως το 2032. Για την άντι-drone άμυνα διαθέτει επίσης συστήματα της Rheinmetall, όπως το Skyranger. 

Από την άλλη, η Βουλγαρία διαθέτει περιορισμένες δυνατότητες αποτροπής drones. Η χώρα αναμένεται μέσω του SAFE να λάβει χρηματοδότηση €3,2 δισ. ευρώ για εννέα έργα, μεταξύ των οποίων η αγορά ραντάρ 3D, συστημάτων αεράμυνας, drones και τεχνολογιών ανίχνευσης και αντιμετώπισης UAV. Ταυτόχρονα συζητείται η δημιουργία ενός νέου κλάδου των ενόπλων δυνάμεων με έμφαση στα drones/αντι-drones. Ωστόσο, πολλές πρωτοβουλίες -συμπεριλαμβανομένου και του ανατολικού «τείχους drones»- παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στα χαρτιά.

Πηγή: Διεύθυνση Ενημέρωσης / Υπουργείο Εθνικής Άμυνας / Ευάγγελος Καραΐσκος

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» την Παρασκευή 27/2/2026. Γράφτηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος PULSE, στο οποίο συμμετέχει κατ’ αποκλειστικότητα η «Εφ.Συν.». Συνεργάστηκαν οι Andrea Carli (Il Sole 24 Ore – Ιταλία), Lola García-Ajofrín (El Confidencial – Ισπανία), Martin Tschiderer & Lukas Kapeller (Der Standard – Αυστρία) και Nikola Lalov (Mediapool – Βουλγαρία).

Το 2022 ήταν η χρονιά που η Ευρώπη-Φρούριο των ερμητικά κλειστών συνόρων για τους μουσουλμάνους πρόσφυγες πολέμου έβαλε το ανθρώπινο προσωπείο της. Οι ξενοφοβικές φωνές για τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης των ευρωπαϊκών κρατών από την μεγαλύτερη προσφυγική κρίση μετά το Β’Παγκόσμιο Πόλεμο, 6-7 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του 2015, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και της ρωσικής εισβολής, ξαφνικά παραμερίστηκαν.

Μέχρι τις 27 Δεκεμβρίου 2022, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, είχαν καταγραφεί 7,896,825 πρόσφυγες από την Ουκρανία στην Ευρώπη, εκ των οποίων 4,885,650 είχαν πάρει καθεστώς προσωρινής προστασίας.
Καθώς η Ε.Ε. χορηγεί αυτόματα άδεια παραμονής και βίζα σε κατόχους ουκρανικών διαβατηρίων, οι Ουκρανοί έχουν προτεραιότητα στη χορήγηση στέγης και κοινωνικών υπηρεσιών. Την ίδια στιγμή όμως, όπως έδειξε πρόσφατο ρεπορτάζ των New York Times (A New Refugee Crisis Stirs Uncomfortable Issues for Europe, 3.11.2022) πολλά στρατόπεδα των υπόλοιπων προσφύγων και κέντρα αιτούντων άσυλο εγκαταλείπονται στην τύχη τους από αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αύξησε δραματικά τον αριθμό αιτούντων άσυλο στην Ευρώπη, παραγκωνίζοντας όμως τους πρόσφυγες από άλλες εμπόλεμες ζώνες. Ακτιβιστές καταγγέλλουν την ύπαρξη ενός συστήματος δύο ταχυτήτων, το οποίο αδικεί τους μη Ουκρανούς αιτούντες άσυλο, που κατά τεκμήριο ζουν σε κάκιστες συνθήκες.  Στο Βερολίνο η περιορισμένη δυνατότητα στέγασης προσφύγων ανάγκασε τους αξιωματούχους της πόλης να εκδιώξουν μερικούς από τους Αφγανούς πρόσφυγες για να δημιουργήσουν χώρο για όσους φτάνουν από την Ουκρανία. Στις Βρυξέλλες, αιτούντες άσυλο αναγκάζονται να διανυκτερεύουν στον δρόμο.  Πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διέταξε τη βελγική κυβέρνηση να προσφέρει στέγη σε αιτούντα άσυλο από την Ισημερινή Γουινέα, ο οποίος ζούσε στον δρόμο από τον Ιούλιο. Στη νότια Γερμανία, δήμαρχοι εγκαθιστούν πρόσφυγες σε γυμναστήρια και συναυλιακούς χώρους, ενώ στην Ολλανδία η κυβέρνηση αντιμετώπισε δικαστική αγωγή για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης σε στρατόπεδα προσφύγων. Ολλανδικό δικαστήριο έκρινε πριν από λίγες μέρες σε πρώτο βαθμό πως η ολλανδική κυβέρνηση πρέπει να παρέχει σε όλους τους πρόσφυγες ανάλογη φροντίδα με αυτήν που παρέχει στους Ουκρανούς πρόσφυγες. 

Στην Ελλάδα, όπου οι επαναπροωθήσεις στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα έχουν γίνει de facto γενική πολιτική του Κράτους σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ αλλά και πλήθος ανθρωπιστικών οργανώσεων (σ.σ. αλλά όχι σύμφωνα με την κυβέρνηση), οι αγκαλιές για τους Ουκρανούς πρόσφυγες άνοιξαν ευτυχώς χωρίς ρατσιστικές φωνές και μισαλλόδοξη ρητορική. Μικρή λεπτομέρεια: οι πρόσφυγες είναι λευκοί, ευρωπαίοι, ορθόδοξοι χριστιανοί. Και κυρίως θέλουν να γυρίσουν πίσω.

Η πλειοψηφία όσων άρχισαν να καταφτάνουν στη χώρα την περασμένη άνοιξη ήταν γυναίκες, παιδιά και λιγότερο κάποιοι ηλικιωμένοι. Η ίδια εικόνα καταγράφεται σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Οι άνδρες έως 60 ετών απαγορεύεται εξάλλου να εγκαταλείψουν την εμπόλεμη χώρα τους. Μπορεί να μην υπάρχει υποχρεωτική επιστράτευση αυτή τη στιγμή, όμως απαγορεύεται η έξοδος από τη χώρα σε όσους είναι σε ηλικία επιστράτευσης, με την εξαίρεση όσων έχουν 3 παιδιά και πάνω. Όσοι επέλεξαν την Ελλάδα ως χώρα προορισμού το έκαναν κυρίως  λόγω της σημαντικής ουκρανικής κοινότητας, στην οποία έτυχε να έχουν συγγενείς και γνωστούς. Οι περισσότεροι ήρθαν οδικώς και αεροπορικώς μέσω Πολωνίας και άλλοι έφτασαν μέσω Ρουμανίας με λεωφορεία.  Όσοι βρίσκονταν στη Μαριούπολη και στις ανατολικές περιοχές της χώρας κατέφυγαν στη Γεωργία και από εκεί ήρθαν αεροπορικώς. Η τελευταία επίσημη μέτρηση που έγινε στις 8 Αυγούστου ανέφερε ότι μετά την έναρξη του πολέμου έχουν προσφύγει στην Ελλάδα συνολικά 75.945 Ουκρανοί, εκ των οποίων οι 19.760 είναι παιδιά (έως 17 χρονών).  Η κορύφωση του ουκρανικού προσφυγικού κύματος στην Ελλάδα δεν έγινε τους πρώτους μήνες του πολέμου αλλά τον Ιούλιο.

«Η Ελλάδα άνοιξε απλόχερα τις πόρτες της στους Ουκρανούς. Όποιος ήθελε να έρθει ερχόταν χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Δε νομίζω πως θα έχουμε νέο κύμα προσφύγων από εδώ και πέρα» εκτιμά η μεταφράστρια Όλγα Σαπολάγιεβα, η οποία δούλευε παλαιότερα στο ελληνικό προξενείο της Μαριούπολης.
Ελάχιστοι είναι ωστόσο εκείνοι που ζητούν άσυλο στην Ελλάδα. Μέσα στο 2022 στην Ελλάδα καταγράφηκε μόλις μια περίπτωση Ουκρανού που πήρε τη διεθνή προστασία, ενώ 20.420 άτομα έχουν αποκτήσει το καθεστώς της προσωρινής προστασίας ενός χρόνου, το οποίο θα έληγε το Μάρτιο του 2023, αλλά ανανεώνεται πλέον για ακόμα ένα χρόνο μέχρι το Μάρτιο του 2024. Από τους 20.420 με προσωρινή προστασία, μόλις 212 έμεναν σε δομές φιλοξενίας στο τέλος Οκτωβρίου. (125 στην Ελευσίνα και 87 στις Σέρρες)

Παράλληλα από τα στοιχεία που συνέλεξε το MIIR από το ελληνικό υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου εντοπίζονται μόλις 49 περιπτώσεις Ουκρανών που αιτήθηκαν και απέκτησαν καθεστώς επικουρικής προστασίας το 2022 (24 τον Αύγουστο, 10  τον Σεπτέμβριο και 15 τον Οκτώβριο). Το καθεστώς της επικουρικής προστασίας έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με αυτό της προσωρινής προστασίας και ίδια διάρκεια ενός έτους, ωστόσο οι πρόσφυγες δεν το προτιμούν καθώς συνήθως πρέπει να παραδώσουν το διαβατήριό τους. Η επικουρική προστασία είναι μια διεθνής προστασία για άτομα που ζητούν άσυλο αλλά δεν χαρακτηρίζονται ως πρόσφυγες.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση ένα πρόσωπο που είναι επιλέξιμο για το καθεστώς της επικουρικής προστασίας, σημαίνει υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής ο οποίος θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη εάν αυτός επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του (βασανιστήρια, θανατική ποινή, εξευτελιστική μεταχείριση, σοβαρή προσωπική απειλή κατά της ζωής κα)

«Πολλές φορές μένουν οι άνθρωποι που έχουν πάρει επικουρική προστασία χωρίς κανένα διαβατήριο.  Παραδίδεις το διαβατήριο και μετά σου λένε, ‘πήγαινε να φέρεις βεβαίωση από τη χώρα σου ότι όντως είσαι πχ πολίτης του Αφγανιστάν, και ότι πρέπει κανονικά να σου εκδώσουν διαβατήριο οι αρχές της χώρας σου’. Το Αφγανιστάν για παράδειγμα, όμως, δεν εκδίδει διαβατήρια, οπότε πολλοί μένουν εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα. Ο λόγος που οι Ουκρανοί επιλέγουν την προσωρινή προστασία είναι το διαβατήριο και ότι θέλουν να γυρίσουν πίσω» υπογραμμίζει η δικηγόρος Χαρά Κατσίγιαννη από το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες.

Οπως μας εξηγεί η μεταφράστρια, Όλγα Σαπολάγιεβα οι περισσότεροι Ουκρανοί μπορεί να αιτούνται στέγαση-καθώς το δικαιούνται με το καθεστώς προσωρινής προστασίας- ωστόσο συνήθως δεν επιλέγουν κάποια κρατική δομή για να μείνουν. Η πλειονότητα μένει είτε σε συγγενείς και φίλους στην Ελλάδα για ένα διάστημα με την προοπτική της επιστροφής στην Ουκρανία ή της μετάβασης σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Oι περισσότερες γυναίκες αναζητούν εργασία στον τομέα των υπηρεσιών, πολλές δουλεύουν online συνεχίζοντας τις δουλειές που είχαν, αρκετές έγιναν διερμηνείς και διαμεσολαβήτριες βοηθώντας άλλες γυναίκες από την Ουκρανία, ενώ αυτές που δεν γνωρίζουν ελληνικά ή αγγλικά φροντιζουν παιδια και ηλικιωμένους

«Ξεκάθαρα το Ελληνικό Κράτος αντιμετώπισε διαφορετικά τους Ουκρανούς από όλους τους άλλους πρόσφυγες. Πρόκειται για διακριτική μεταχείριση, έλλειψη ισοκρατίας μεταξύ των αιτούντων άσυλο και των αιτούντων προσωρινής προστασίας. Αλλά στην Ελλάδα το αποδίδουν στην ευρωπαϊκή οδηγία» αναφέρει στο MIIR η X. Κατσίγιαννη. «Στην ουσία είναι σαν λένε η προσωρινή προστασία είναι κάτι εφήμερο, θα τελειώσει όλο αυτό. Οι μεν (Ουκρανοί) παίρνουν κατευθείαν ΑΜΚΑ, και ΑΦΜ και πρόσβαση σε εργασία, και οι άλλοι παίρνουν απορριπτικές αποφάσεις -φασόν της Υπηρεσίας Ασύλου και της Αρχής Προσφυγών, ειδικά όσον αφορά την ασφαλή τρίτη χώρα και τις ασφαλείς χώρες καταγωγής» επισημαίνει η ίδια.

Με τις μεταναστευτικές ροές να είναι σημαντικά μικρότερες τα τελευταία χρόνια λόγω και των εγκληματικών επαναπροωθήσεων στα νησιά, τα αιτήματα ασύλου εξετάζονται κατά τεκμήριο πιο γρήγορα από ότι στο παρελθόν. Σύμφωνα με το υπουργείο Μετανάστευσης ο μέσος χρόνος εξέτασης αιτημάτων που υποβλήθηκαν το 2022 είναι 40 μέρες.

Στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 2021, με κοινή υπουργική απόφαση, η Τουρκία συμπεριλήφθηκε στον εθνικό κατάλογο ασφαλών τρίτων χωρών για αιτούντες άσυλο με χώρα καταγωγής μεταξύ άλλων τη Συρία και το Αφγανιστάν, απόφαση που βρίσκεται στο στόχαστρο δεκάδων μη κυβερνητικών οργανισμών που ασχολούνται με το προσφυγικό. Πρόσφατη έκθεση της ΜΚΟ Human Rights Watch ζητά την κατάργηση της ΚΥΑ και καταγγέλλει πως οι τουρκικές αρχές αυθαίρετα συνέλαβαν, κράτησαν και απέλασαν εκατοντάδες Σύρους πρόσφυγες, άνδρες και αγόρια, στη Συρία μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουλίου 2022.

Eν τω μεταξύ η Ελλάδα συνεχίζει να είναι ο πρώτος σταθμός για χιλιάδες Αφγανούς, που μετά τους Ουκρανούς, αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα αιτούντων άσυλο στην ΕΕ και μακράν τη μεγαλύτερη στην Ελλάδα, όπου περισσότεροι από 37.000 –πάνω από το 1/3 των εγγεγραμμένων– είχαν υποβάλει αιτήσεις ασύλου μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου. «Ενώ η ελληνική κυβέρνηση καλωσόρισε πρόσφυγες από την Ουκρανία, καταγράφοντας τους αποτελεσματικά, εκδίδοντας νομικά έγγραφα και επιτρέποντας την άμεση πρόσβαση στην εργασία, οι Αφγανοί στην Ελλάδα, μαζί με άλλους αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες, συνεχίζουν να είναι απομονωμένοι από την ελληνική κοινωνία στην οποία επιδιώκουν να ξαναχτίσουν τις ζωές τους», ανέφερε πρόσφατα στην εφημερίδα The Guardian Δήμητρα Καλογεροπούλου, διευθύντρια της Διεθνούς Επιτροπής Διάσωσης (IRC)  στην Ελλάδα.

Αρκετά προβλήματα όμως δημιουργούνται και με τον κατάλογο των αποκαλούμενων ασφαλών χωρών καταγωγής. Σύμφωνα με το άρθρο 87 του ελληνικού νόμου 4636/2019, μια χώρα μπορεί να χαρακτηριστεί ασφαλής για τον αιτούντα άσυλο μόνο εφόσον αποδειχθεί μετά την εξέταση της αίτησης ότι ο αιτών «δεν επικαλείται σοβαρούς λόγους για να θεωρηθεί ότι η χώρα δεν είναι ασφαλής χώρα καταγωγής για τον ίδιο». Στην πράξη ο νόμος άρχισε να εφαρμόζεται το 2021. Πλέον ο κατάλογος έχει φτάσει να περιλαμβάνει 17 χώρες, μεταξύ των οποίων τη Γκάνα, τη Σενεγάλη, το Μαρόκο, την Αλγερία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές αλλά και την Ουκρανία! Η επικαιροποίηση του καταλόγου έγινε μετά την ρωσική εισβολή. Την 1η Δεκεμβρίου 2022, το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου αφαίρεσε -επιτέλους- την Ουκρανία από τις ασφαλείς χώρες καταγωγής.

Πως όμως αποφασίζεται αν μια χώρα καταγωγής είναι ασφαλής; «Ο διοικητής της υπηρεσίας ασύλου έχει μια ομάδα υπαλλήλων που στην ουσία τους λέει “θέλω να μου βρείτε τα πάντα για τη Σενεγάλη πx και να συντάξετε μια έκθεση.  Μετά πάει ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου και ο υπουργός Εσωτερικών, και λένε εμείς βασιζόμενοι σε αυτήν την έρευνα-γνωμοδότηση θα εκδώσουμε μια ΚΥΑ» εξηγεί στο MIIR η δικηγόρος Χ. Κατσίγιαννη. Αν κάποιος προέρχεται από μια τέτοια χώρα, στη συνέντευξη που θα δώσει θα πρέπει να ανατρέψει αυτό το τεκμήριο, το οποίο για αυτούς είναι συνήθως αμάχητο. Το 99% αυτών των αποφάσεων είναι απορριπτικές. «Πριν από λίγες μέρες δίκασα μια υπόθεση, μιας τρανς γυναίκας από το Μαρόκο. Την απέρριψαν. Δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να αντιμετωπίσουν εξατομικευμένα και εμπεριστατωμένα την περίπτωση, βασίστηκαν σε μια ΚΥΑ. Οι δε απορριπτικές αποφάσεις είναι συνήθως 3 γραμμές», αναφέρει η Κατσίγιαννη. Οι αιτούντες όμως δε γνωρίζουν ποια είναι η εισήγηση και δε μπορούν να αμυνθούν. Για τους Ουκρανούς δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά καθώς τους δίνεται άμεσα η προσωρινή προστασία. 

«Πρόκειται για θεσμικό ρατσισμό. Οι πρόσφυγες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες ανάλογα με την προέλευσή τους» καταγγέλλουν ακτιβιστές όπως ο Ντάβιντ Σμίτκε, εκπρόσωπος του Συμβουλίου Προσφύγων Σαξονίας στη Δρέσδη. Τους πρώτους μήνες του πολέμου στην Ουκρανία, διακρίσεις καταγράφηκαν και σε βάρος ξένων κατοίκων Ουκρανίας, οι οποίοι επιχείρησαν να διασχίσουν τα σύνορα με κάποια γειτονική χώρα.

«Υπάρχει δεκτικότητα και γενναιοδωρία απέναντι στην Ουκρανία, κάτι που ουδόλως κατακρίνω. Το αξίζουν. Όμως θα ήθελα πολύ η ίδια μεταχείριση να εφαρμοστεί και στους Σύρους πρόσφυγες», σχολίασε στο Euronews ο Πάουλο Πινέιρο, πρόεδρος της Επιτροπής Έρευνας του ΟΗΕ για τη Συρία.

Οι Ευρωπαίοι πρέπει να «πάρουν μαθήματα» από την υποδοχή με ανοικτές αγκάλες των εκτοπισμένων Ουκρανών και να ανοίξουν τις πόρτες τους σε άλλους πρόσφυγες, την ώρα που οι ανθρωπιστικές κρίσεις παγκοσμίως αυξάνονται, ζήτησε ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), Φίλιπο Γκράντι. «Nα μην ξεχνάτε τους άλλους».